//// sorry for a belated cerebration ////

in the other perception, into the wild

///// what is it in your perception /////

//// what can you see ////

//// how would you feel ////

//// BE HAPPY AND BE WILD ////

หลงหลับใหล  ในมุมแห่งความว่าง

หลงเริงร่า  ในด้านแห่งความหวัง

หลงลุ่มลึก  ในฉากแห่งความชัง

หลงหลบลืม  ในภวังแห่งความจริง

////////////////        /////

แว้บไปเจอมา เกือบลืมซะแล้ว!

-

-

-

หนึ่งทุ่มยี่สิบ กลางเดือนเมษา     (ย่างเข้าหน้าร้อน ที่ยังหนาวอยู่เห็นๆ)

ฟ้าสีส้มสดแสบตา พระอาทิตย์เผยแสงจ้า

สีสันบนท้องฟ้าในช่วงเวลาบอกลาวันอีกวันนึง

ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง พลางเปิดอินเตอร์เนตเล่นไปเรื่อยๆ

จัดเพลงเร็กเก้ในวิทยุไว้ฟังคลอเพลินๆ ไปตามจังหวะที่ไม่รีบร้อน (ชิก กะ ชิก ฮ่าๆ)

หลังจากที่ไม่ได้ฟัง มาตั้งแต่จบประถมสี่ (บ้า)

ความอ่อนล้าเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน ยังคงสะสมอยู่ไม่ไปไหน

สามอาทิตย์เต็มๆ ที่พาตัวเองเร่ร่อน ตะลอนไปมา

ทั้งบ้านเพื่อนในเมือง บ้านคนอื่นนอกเมือง หรือไม่ก็ที่พักชั่วคราว ใน เมืองห่างไกล

สนุกชิบเป๋ง

รู้สึกตัวอีกที หกเดือนแล้วนี่หว่า

หกเดือนที่จากบ้านเกิดเมืองกิน มาหาอุปสรรคแดนไกล

สหราชอณาจักรบริเตนใหญ่เอ้ย

มีเรื่องเล่า เรื่องคาว เรื่องหวาน เรื่องเมา เรื่องราว มากมาย เยอะแยะตาแป๊ะไปหมด

เล่าวันเดียวก็คงไม่จบ

แต่คนเราก่อนที่วันเวลาจะพาให้เลอะเลือน

มันก็ต้องเริ่มจดบันทึกอะไรเล็กๆน้อยๆเอาไว้ซะก่อน

ขี้โม้จริงๆ

ฉันดีใจที่ได้มาเจอความแปลก ประหลาด มากมายไม่รู้จบ

ทั้งผู้คน ธรรมชาติ สัตว์ สิ่งของ อื่นๆ นานา จิปาถะ

ใครจะไปรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในแต่ล่ะวัน

เราจะเจอกับอะไรในวันต่อไป

เราจะพบกับใครในวันข้างหน้า

(นอกจากว่าเราจะกำหนดมันขึ้นมาอย่างเป็นทางการน่ะนะ)

“ถ้าไม่ออกไปหา เราก็คงจะไม่เห็น“

ช่วงนี้ฉันมีความสุข และสนุกสนาน เพลิดเพลินซะเหลือเกิน

แม้จะปะปนกับความสับสนวุ่นวายกับสถานการณ์ปัจจุบัน

หรือความเงียบเหงา เพื่อนเก่าที่อยู่มานาน

แต่บวกลบคูณหาร มันก็โอเค จ๊าบๆ

ความอลังการของธรรมชาติที่ฉันไปเสาะแสวงมาให้เห็นกับตา

หรือความสวยงามของบ้านเมืองที่ฉันกระตือรือร้นที่จะค้นพบ

เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันเริ่มต้นความคิดดีๆอะไรอีกมากมาย (อย่างเช่น กลับไปขายเต้าหวย …ตึ่งโป๊ะ)

และอยากจะโม้ให้ฟังไปเรื่อยๆ

เอาเป็นว่าตอนนี้พักไว้เท่านี้ก่อน

ว่างเมื่อไหร่ จะมาลุยให้หายคันไม้คันมือเลยคอยดู (หลอก)

-

ไว้เดี๋ยวมาใหม่ นะจ๊ะ ทิงจา

ใน ช่วงเวลาอากาศดีดีแบบนี้
มันก็ทำให้ชีวิตที่กำลังยาก ดูง่ายขึ้นมาหน่อย

ห้อง ใหม่ไม่มีอะไรมาก
นอกจากที่นอนและที่ล้างหน้า
ส่วนห้องครัวไม่มี
และ ห้องน้ำก็เป็นส่วนรวม

ฉันไม่ถือสาความอลังการเท่าไหร่นัก
ชีวิตก็ มีความสุขได้ด้วยปัจจัยอื่นอยู่ดี

ดีซะอีก เงินทองที่ประหยัดได้
ก็ จะทำให้เหลือใช้ไปพจญอะไรหลายๆอย่างต่อไป

ทีนี้เมื่อมาพิจารณาข้าว ของทั้งหลายที่มีติดตัว
ก็ต้องนั่งขำอยู่คนเดียว
อาทิตย์ที่ผ่านมา เหมือนคนเพิ่งมาอยู่
หิ้วหมอน หาผ้าปูเตียง ขนหม้อหุงข้าว ไมโครเวฟ กาต้มน้ำ
แม้กระทั่งจานชาม ช้อนซ้อม เซตใหม่ทั้งหมด

อยู่มาสิบ กว่าเดือน
ไม่มีอะไรซักอย่าง พับผ่าซิ

ตลกตัวเอง

เมื่อทุก อย่างเรียบร้อย
อะไร อะไรก็เหมือนจะดีขึ้นไปตามลำดับสมควร

เว้น แต่ว่า ตอนนี้ไม่มีกระจก
ไม่ได้สนใจหน้าตาตัวเองมาหลายวันแล้ว
ห้องน้ำ ที่นี่ก็ไม่มีกระจก
ซักห้อง
ไปหาตามห้างร้าน ( charity shops หรือร้านมือสอง)
ก็ยังไม่เจอ (มือหนึ่งถ้าไม่ตาดีก็แพงเว่อร์)
เอ่อ นี่มันช่วงเทศกาลขาดส่งกระจกหรืออย่างไร

ช่วงนี้ก็เริ่มติดงาน ติดห้อง ติดขี้เกียจ
จนทำให้หมดความสนใจตามกระจก ไปแปปนึง
หน้าก็ยัง ไม่ต้องแต่งเพราะไม่ได้ออกไปไหนจริงจัง
เลยทำให้ไม่ได้ดู หรือน่าจะ ไม่จำเป้นต้องดูกระจกมาสามสี่วัน

ก็แปลกดี

เวลาแต่งตัว
ก็ เหมือนเรารุ้อยู่แล้วว่าอะไรเข้าไม่เข้ากับเรา ยังไง แบบไหน
เดาว่าอะไร ใส่แล้วสวย ไม่สวย
ใช้ความเคยชิน ก้มๆเงยๆ จัด และกะ อยุ่ในใจ (คือจินตนาการเอา ฮ่าๆ)
ทำให้รุ้สึกว่า เวลาขาดอะไรที่มันคุ้นเคยไปจากชีวิตประจำวัน
สัญชาติญาณความคุ้นเคยที่ ไม่ต้องมองก็เห็น
การกระทำ หรือความคิดมันไม่ได้ขาดไปด้วย
(สำหรับ หนุ่มๆ เรื่องหนวดเคราอันนี้คงเป็นอีกประเด็น)

แล้วพอไม่เห็นอะไรที่ คุ้นเคย
เมื่อเห็นอีกทีมันอาจจะเจอกับความแตกต่างบางอย่างก็ได้
สุด แท้ไปตามแต่ละคน

บางทีชีวิตคนเรา
มันคงไม่จำเป็นที่ต้องเห็นสิ่ง ที่คุ้นเคยเสมอไป
เพราะมันจะทำให้เราไม่เห็นความแตกต่างของอะไรหลายๆ อย่าง
หรือ บางอย่างเลย

ชีวิตไม่ติดกระจกซะบ้าง
ก็คงจะไม่เสีย หายอะไรหรอกมั้ง

เพราะกระจก มันก็มีอยู่ทั่วๆไปรอบๆตัวเราอยุ่ดี

-

-

-

*เขียนมาตั้งแต่ต้นเดือนจนตอนนี้มีกระจกซะแล้ว ฮ่า ฮ่า

ก็เอาไว้ส่อง ชะโงกดูตัวอีกทีหนึ่ง

หนีเมืองมาเข้าป่า

หนีเวลามาเข้าใจ

It is the best time to be home

HAPPY NEW YEAR

แด่ช่วงเวลาที่คิดถึงบ้านมากที่สุดในโลก

สวัสดีปีใหม่

——

รักษาใจ

ให้มั่น

เพราะ(แท้จริงแล้ว)

มันเป็นของเราคนเดียว

-

หอมกลิ่นอุ่นขนาบข้าง

ไร้ที่ว่างห่างองศา

ซ่อนลึกหลบจันทรา

หลุดหลีกหล้าห่างตะวัน

-

เหมือนตื่นกลางเดือนดับ

เงียบสงัดปราศภาษา

เหมือนอิงกลีบปุณฑรา*

ชีวาว่ามิสำคัญ

-

หากแม้นเพียงสงบ

พิงบรรจบพบสุขสรรค์

หากแม้นหนึ่งมนต์พลัน

พริบตาเจ้าขนาบกาย

ด้วย รัก ลมหนาว และคิดถึง

๑๑ พ.ย. ๕๒ เมืองเซ้าแทมป์ตั้น ประเทศอิงแลนด์

*ปุณฑรา ย่อจาก ปุณฑริกวัณ, สวนในตำนานของพุทธศาสนา

เข้าปีที่ - สี่

ในวันที่ - เธอ

อายุเท่า - ฉัน

เกี่ยวเก็บสัม - พันธ์

ผูกรักรัด - มั่น

ติดตรึงร่าง - ใจ