Diary
บันทึกความจำ ตั้งแต่เดือนเมษา
แว้บไปเจอมา เกือบลืมซะแล้ว!
-
-
-
หนึ่งทุ่มยี่สิบ กลางเดือนเมษา (ย่างเข้าหน้าร้อน ที่ยังหนาวอยู่เห็นๆ)
ฟ้าสีส้มสดแสบตา พระอาทิตย์เผยแสงจ้า
สีสันบนท้องฟ้าในช่วงเวลาบอกลาวันอีกวันนึง
ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง พลางเปิดอินเตอร์เนตเล่นไปเรื่อยๆ
จัดเพลงเร็กเก้ในวิทยุไว้ฟังคลอเพลินๆ ไปตามจังหวะที่ไม่รีบร้อน (ชิก กะ ชิก ฮ่าๆ)
หลังจากที่ไม่ได้ฟัง มาตั้งแต่จบประถมสี่ (บ้า)
ความอ่อนล้าเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน ยังคงสะสมอยู่ไม่ไปไหน
สามอาทิตย์เต็มๆ ที่พาตัวเองเร่ร่อน ตะลอนไปมา
ทั้งบ้านเพื่อนในเมือง บ้านคนอื่นนอกเมือง หรือไม่ก็ที่พักชั่วคราว ใน เมืองห่างไกล
สนุกชิบเป๋ง
รู้สึกตัวอีกที หกเดือนแล้วนี่หว่า
หกเดือนที่จากบ้านเกิดเมืองกิน มาหาอุปสรรคแดนไกล
สหราชอณาจักรบริเตนใหญ่เอ้ย
มีเรื่องเล่า เรื่องคาว เรื่องหวาน เรื่องเมา เรื่องราว มากมาย เยอะแยะตาแป๊ะไปหมด
เล่าวันเดียวก็คงไม่จบ
แต่คนเราก่อนที่วันเวลาจะพาให้เลอะเลือน
มันก็ต้องเริ่มจดบันทึกอะไรเล็กๆน้อยๆเอาไว้ซะก่อน
ขี้โม้จริงๆ
ฉันดีใจที่ได้มาเจอความแปลก ประหลาด มากมายไม่รู้จบ
ทั้งผู้คน ธรรมชาติ สัตว์ สิ่งของ อื่นๆ นานา จิปาถะ
ใครจะไปรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในแต่ล่ะวัน
เราจะเจอกับอะไรในวันต่อไป
เราจะพบกับใครในวันข้างหน้า
(นอกจากว่าเราจะกำหนดมันขึ้นมาอย่างเป็นทางการน่ะนะ)
“ถ้าไม่ออกไปหา เราก็คงจะไม่เห็น“
ช่วงนี้ฉันมีความสุข และสนุกสนาน เพลิดเพลินซะเหลือเกิน
แม้จะปะปนกับความสับสนวุ่นวายกับสถานการณ์ปัจจุบัน
หรือความเงียบเหงา เพื่อนเก่าที่อยู่มานาน
แต่บวกลบคูณหาร มันก็โอเค จ๊าบๆ
ความอลังการของธรรมชาติที่ฉันไปเสาะแสวงมาให้เห็นกับตา
หรือความสวยงามของบ้านเมืองที่ฉันกระตือรือร้นที่จะค้นพบ
เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันเริ่มต้นความคิดดีๆอะไรอีกมากมาย (อย่างเช่น กลับไปขายเต้าหวย …ตึ่งโป๊ะ)
และอยากจะโม้ให้ฟังไปเรื่อยๆ
เอาเป็นว่าตอนนี้พักไว้เท่านี้ก่อน
ว่างเมื่อไหร่ จะมาลุยให้หายคันไม้คันมือเลยคอยดู (หลอก)
-
ไว้เดี๋ยวมาใหม่ นะจ๊ะ ทิงจา
